Annelerin işi bitmez
Çalışan anne olmak çok zor… Çalışan 2 çocuklu anne olmak ise imkansızı başarmak gibi bir şey. Bu zorlu süreçte en büyük yardımcınız yine kendi anneniz oluyor. Bakıcı ablamızın da olmadığı şu son iki haftada anneye olan ihtiyacın hiç bitmediğini bir kez daha anladım.
Hayatım hem evi hem de işi organize etmeye çalışarak geçiyor. Sürekli olarak plan yapmakla meşgulüm. Planlı, programlı olunca işler bir şekilde yürüyor. Ama planda en ufak bir aksaklık olmaması gerekiyor. Ancak hiç aksama olmaması da mümkün değil. Bu aralar ben çok zor bir dönemden geçiyorum. Bakıcı ablamız 2 haftadır yok. Belki de uzunca bir süre olmayacak. Üstelik onun olmadığı süreçte İpek de yarıyıl tatilindeydi. Alp çok şiddetli grip oldu. İşlerin çok yoğun olduğu bir dönemdeyim. Ve bildiğiniz gibi geçen hafta inanılmaz derecede kar yağdı. Tüm aksilikler üst üste geldi. Nereye nasıl yetişeceğimi bilemez oldum. İşte bu noktada gene imdadıma sevgili annem yetişti. Ben üzülmeyeyim, çocuklar zorda kalmasın diye tüm düzenini bozup yanımıza geldi. Çok genç olmamasına karşın hepimize sahip çıktı. Çok yoruldu – ve görülen o ki daha çok yorulacak – ama sesini çıkarmadı. Bir kez daha anladım ki ana gibi yar olmuyor. Ve biz ne kadar büyüdüğümüzü düşünsek de annelerimize olan ihtiyacımız bitmiyor. Allah annelerimize uzun ve sağlık bir ömür versin, başımızdan eksik etmesin. Annesini kaybetmiş kadınların işi gerçekten zor. Allah onların mekanını cennet etsin. Her ne kadar yanlarında olamasa da bir şekilde, bir yerlerden evlatlarına yardımcı olduklarına inanıyorum.
Annelerin kıymetini hayattayken bilmek gerekiyor. Bunun ne derece farkında olduğumuz ise muamma. Ne kadar çok sevsek de en çok kırdığımız, kızdığımız kişiler de annelerimiz oluyor. Anne olunca anneliğin bambaşka, tarif edilemez bir duygu olduğunu anlıyorsunuz. Siz evladınızı tıpkı annenizin sizi sevdiği gibi seviyorsunuz. Çocuğunuz da sizin annenizi sevdiğiniz kadar sizi seviyor. Ne kadar sevse de daha 5 yaşındayken bile size laf yetiştiriyor :) 35 yaşında da bu değişmiyor! Doğanın acımasız kanunu bu olsak gerek! Anneannem ne zaman bize kızsa “günüme gelesiniz” derdi. Dilerim biz de anneanne, babaanne oluruz. Çocuklarımıza, torunlarımıza kızdığımızda “günüme gelesiniz” diyebiliriz
Ve o günlere gelene kadar “süpermen” olmaya çalışmamalıyız! Her şeyi olduğu kadar kabul etmeliyiz. Şubat dergimizde Ebeveyn Koçu Figen Kırca’nın katkıları ile bir “Ebeveyn Manifestosu” hazırladık. Kendi adıma müthiş öneriler bulduğumu söyleyebilirim. Gelecek haftalarda bebek.com’da da paylaşacağım. En sevdiğim öneriyi burada paylaşmak isterim:
Çocuklarımızla ilgili olan her konuda elbette en mükemmelini yapmaya çalışıyoruz. Ancak “süpermen” olmaya çalışmanın da bir anlamı yok. Kendi mükemmelinizi tanımlayın ve bunu olmaya çalışın. Olduğunuzda da gözünüz dışarıda olmasın; daha ne var diye… Basitçe mutlu olun…
İyi haftalar,
Yorumlar
bu yazıya o kadar içten katılıyorum ki. 5 yaşında bir oğlum var ve çok yakında 2. oığlum dünyaya gelecek. süperman olmak gerçekten çok zor......
Sizde Yorum Yapın!
Yorum yazabilmeniz için üye girişi yapmanız gerekmektedir.Üye girişi yapın veya kayıt olun.
Editörün Son Yazıları
Özel çocuklar ve anneleri (21.05 2012)
Geçen hafta Ebebek Çamlıca’da gerçekleştirdiğimiz “Engelli Bir Çocuğu Büyütürken…” seminerini bir türlü yazmaya fırsat bulamadım. Oysa ki ne çok şey öğrendim, o gün. Bebeklerimizin uyumamasının, iştahsız olmasının; çocuklarımızın gideceği okul seçiminin, yaz okulu tercihinin ne kadar önemsiz olduğunu öğrendim. DevamıAnne olmak güzel şey! (11.05 2012)
Çocuklarla her özel gün bir başka kutlanıyor. Doğum günlerini de, anneler gününü de, yeni yılı da anlamlı kılan çocuklar aslında… Kızım ve arkadaşları sayesinde anne olmanın ve anneliğin ne kadar güzel ve özel bir şey olduğunu bugün bir kez daha anladım. DevamıZamane çocuklarından inciler (27.04 2012)
Yeni nesil çocukların ne çok cevheri varmış. Çok güzel anekdotlar geldi. Hoşuma gidenlerden bazılarını sizlerle paylaşıyorum. Tahmin ederim ki sizin de yüzünüzde bir tebessüm oluşacak. Çok yaşasın çocuklarımız, iyi ki varlar! DevamıZamane çocukları çok bilmiş! (16.04 2012)
İpek’in verdiği bir yanıt üzerine aklıma birkaç sene evvel yazdığım bir yazı geldi. “Anne – çocuk diyalogları” adlı bu yazıda zamane çocuklarının anne-babalarını şaşırtan cevaplarını yazmıştım. Bugün o yazıdan alıntılar yapacağım. Sizin de paylaşmak istediğiniz anne-çocuk diyalogları varsa gönderirseniz sevinirim. DevamıBizim Küçük Şampiyonlar (06.04 2012)
Bir bebek iki yaşına gelene dek yaklaşık 28 kilometre emekler, 900 kilometre yürür ve 5.760 kez düşer. Bunu kuş uçuşu uzaklıklara vuracak olursak bebeğin 2 yılda yaptığı yol Ankara ve Bingöl arasındaki mesafeye eşittir. İnanılmaz değil mi? Evlerimizde küçük şampiyonlar varmış da haberimiz yokmuş! DevamıAramıza Katılın
