Bebek Ekle

Diğer Konular

Şerife okur’un doğum hikayesi

Şerife Okur’un Doğum Hikayesi

Merhaba,

Bütün doğum hikâyelerini büyük bir ilgiyle takip ediyorum. Eşimle 2002 yılının ekim ayında evlendik. İkimiz de bazı şeyleri rayına oturtana kadar çocuk istemedik. 2004 yılının ekim ayında artık çocuk sahibi olmaya karar verdik, her ayı ümitle bekliyordum. 2005 Mart ayında içimden bir ses bu ay hamile kalacağımı söylüyordu hatta bunu eşimle bile paylaştım, hasta olmamı 3 gün geçmişti, eşime telefon açarak eczaneden test almasını söyledim. Akşam eve gittiğimizde hemen testi uyguladım, belli belirsiz iki çizgi çıkmıştı, eşime söylediğimde “değildir” dedi(her ay test yaptığım için) hemen hastaneye gittik, ultrasonda bir şey çıkmadı, ancak kan testinde hamile olduğum ortaya çıktı. O anda eşimin ve benim sevincim görülmeye değerdi, hayatım boyunca o anı unutamam. Hemen ailelere gittik, haber verdik, annem böyle bir şey beklemediği için çok şaşırdı.

Her ay düzenli olarak kontrollere gitmeye başladım, hiç mide bulantılarım olmadı, yalnız 3. ayımda kanamam olduğu için düşük tehlikesiyle karşılaştım. Doktorum kendimi yormamam gerektiğini söylediğinde iş yerim uzak olduğu için akşamları eve 9'da geldiğimden dolayı hemen işten ayrılmak zorunda kaldım. Artık evdeydim, evde yediklerime içtiklerime daha çok dikkat etmeye başladım. Bebeğim için her şeyin iyi olmasını istiyordum, hiç aşermedim. 4. ayımda doktora gittiğimde birden bire cinsiyetini söyledi, “erkek” dedi, o anda çok sevindim, kız istiyordum ama erkek olmasına o anda hiç üzülmediğimi hissettim, eşim erkek istediği için o çok sevindi. Normal doğum istediğim için her sabah saat 7.00'da kalkıp yürüyüşe gittim. Evde olduğum için bütün hazırlıklarını istediğim gibi yaptım. Bütün her şeyimi oğluşumla paylaştım, sürekli onunla konuştum, her ayı iple çekiyordum, ultrasonda onu görmek beni çok ama çok heyecanlandırıyordu. Hamileliğimin geri kalanı çok problemsiz geçti, bütün hamileliğim boyunca 14 kg aldım. Kendimi hiç hamile gibi hissetmedim, hatta annem kadın hastalıklarından ameliyat olduğunda onun yanında ben kaldım bu arada 7. ayımdaydım doğumum yaklaştığı zaman iyice ağarlaşmıştım, yürüyüşe gittiğim zaman “ALLAHIM, yol ne zaman bitecek” diye dua ediyordum ama yine de her gün acı içinde yürüyüşümü yaptım.

Doktorum tarih olarak 27 Kasım gününü vermişti. 7 Kasım günü doktora gittiğimde ayın 15'inde gelmemi söyledi, çünkü doğumun normal mi yoksa sezeryan mı olacağını kararlaştıracaktık. Akşam eve gittiğimde ben de bütün vücudumda aşırı bir şekilde kaşıntı başladı, yediğim bir şeyin dokunduğunu düşündüm, 2 gün devam edince hemen doktorumu aradım, bana hamilelik kaşıntısı olduğunu, bebek büyüdüğü için akciğere basınç yaptığını ve bir şey yapamayacağımı söyledi. Artık sürekli sabah, akşam, evde, sokakta kaşınıyordum ve bütün vücudum yara olmuştu. Doktorum doğum yapınca geçeceğini ve istersem 17 kasımda bebeği alabileceğini söyledi, ben de dayanamadım ve sezaryene karar verdim. 16 kasım gecesi hiç uyumadım, sabah hastaneye eşim, annem, kayınvalidem ve ben gittik. Sanki doğuma değil kontrole gider gibi gittim, doğumhaneye girdiğimde ilk defa korktuğumu hissettim ama doktorum sağ olsun beni çok rahatlattı. Doğumhaneye girdiğimi bir de çıktığımı hatırlıyorum, yukarı çıktıktan 1 saat sonra bebeğimi getirdiler, onu ilk gördüğüm anı ve emzirmemi hiç unutamam, sanki defalarca emzirmişim gibi hemen emmeye başladı, hiç sorun yaşamadım. Şu anda Yusuf Murat 3 aylık ve ona anneannesi bakıyor, akşamları eve giderken sanki o yol bitmiyor gibi geliyor. Annemin hakkını hiçbir zaman ödeyemem ve annemin değerini şimdi daha iyi anladım.

ALLAH düşmanıma dahi bu duyguyu tattırsın, buradan bütün annelere bana öğrettikleri bilgiler için teşekkür ederim.

Aramıza Katılın

Bebek

Bebek.com Ailesine Hoşgeldiniz!

Anne adayı mısınız? Yoksa Bebeğiniz Yolda mı? Hamileyseniz son adet tarihinizi, bebeğiniz varsa lütfen bebeğinizin doğum tarihini giriniz.

E-Posta Adresiniz:

Giriş Yap

5000'e yakın isim seçeneği ve anlamlarıyla birlikte arayabilirsiniz...