İkinci Anne Babalar

Boşanma sonrası çoğu yetişkin hayatını yeniden düzenleme ve yeni bir ilişkiye başlama eğilimindedir. Boşanan kişilerin büyük çoğunluğunun yeniden evlendiği bilinmektedir. Yetişkinler için ikinci evlilik hoş ve mutluluk verici olsa bile çocuklar açısından aynı şey söylenemez.
Boşanmayla birlikte aile kavramı bozulan, bir ebeveynle yaşamaya başlayan çocuk anne ya da babanın evliliğiyle yeni bir kayıp yaşamaktadır.
Kaybedilen ilk şey anne babasının yeniden bir araya gelme umududur. Çocuklar anne babaları bekar olduğu sürece tekrar bir araya geleceklerini umarlar yeni bir ilişki ya da evlilik bu umudu bitirir. Anne–babanın hayatına yeni birinin girmesiyle çocuğa ayrılan zaman ve ilgi de bölünecektir. Evlilik olduğu zaman da evin düzeni çocuğun özgürlüğü, yaşama şekli değişecektir.
İkinci anne babalarla ilişkileri düzenlerken eldeki şartları tanımlamak ona göre önlemler almak yerinde olacaktır. Çocuğun yaşı, cinsiyeti, kişilik özellikleri, hangi ebeveynle yaşadığı gibi faktörler ikinci evliliğe bakışını ve uyum sürecini etkiler. Çocuklar açısından yaş önemli bir değişkendir. Küçük çocukların ve ergenlik sonrası büyük çocukların ikinci evliliği ve dolayısıyla ikinci eşi daha kolay kabul ettikleri görülmektedir. Ergenlik dönemi ise uyum güçlüğünün en yoğun yaşandığı dönemdir. Çocuğun ikinci eşle yaşayıp yaşamayacağı da önemlidir. Babasıyla yaşayan bir çocuğun annesinin evlenmesi ya da annesiyle yaşayan br çocuğun babasının evlenmesi farklı algılamalara yol açar. Genellikle ikinci eşle yaşamayan çocuklar kişiyi annelerinin ya da babalarının eşi olarak algılar. Duygusal cinsiyet açısından ise anneyle yaşayan kız, anneyle yaşayan erkek, babayla yaşayan kız babayla yaşayan erkek olmakta ikinci eşe bakışı etkiler. Anneleriyle yaşayan erkek çocuklar ve babalarıyla yaşayan kız çocuklar kendilerini evin erkeği ya da evin kadını olarak görebilir. Bu durumda eve yeni gelen kişi onun rolünü de elinden alacaktır.

Yeni ve mutlu bir aile kurmak ne kadar zor olursa olsun çoğu çocuk uygun yaklaşımlarla yeni kişiyi kabullenir. İlk yapılması gereken bu haberin çocuklara özenle verilmesidir. Ev dışı birlikte yapılan kısa geziler tanışma ve alışmanın zorlamadan olmasına yardımcı olur. Abartılmadan yapılan görüşmeler çocuklara daha çok güven verir. Kişiyi sevdirmeye yönelik çabalar ise zorlayıcı ve itici olabilir. Çocuk ve ikinci eşin birlerini tanıması, güvenmesi ve sevmesi için sabırlı yaklaşmak yeterince zaman tanımak gerekir.

Evlilik kararı yetişkinlerin kendi hayatları ile ilgili karardır. Çocuktan izin istemek hem çocuğu yetişkin hayatını yönetmesine hem de yaşına uymayan sorumlulukların altına girmesine yol açar. Ebeveynin bağımsızca aldığı kararını çocukla başbaşayken söylemek çocuğun rahatça tepki göstermesine yardımcı olur.

Evlilik sonrası herkesin birbirine alışması zaman alır, evlilik öncesi çok iyi anlaşan çocuk ve ikinci eşler arasında bile yeni bir uyum süreci yaşanır. Bu süreç bir iki yılı bulabilir. İkinci eşin çocukla anne babasından bağımsız bir ilişki geliştirmesi gerekir. Bunun için zamana ihtiyaç vardır. Önemli olan yeni aile düzenini sağlam tutmak, karar mekanizmalarını belirlemek ev içindeki sorumlulukları kişilerin katılımı sağlanarak paylaşmaktır. Her ne kadar ikinci düzen zor olursa olsun çocuklar bu evliliğinde başarısız olmasını istemezler. Anlaşmazlıklar yeniden ayrılık korkusu oluşturur. Bu nedenle evliliğin iyi gitmesi için çaba harcanmalıdır. Eşler evle ilgili önemli konuları tartışmalı ve sorunlar baş göstermeden nasıl çözümler kullanacakları hakkında anlaşmalıdır.İkinci evlilikten sonra çocuğun diğer ebeveyniyle ilişkisi bozulmamalı. Çocuk ikinci eşle yaşadığı olumlu duygular için suçlanmamalıdır. Bu ilişki bir anne, baba ilişkisi değil, iyi yetişkin çocuk ilişkisi olarak algılanırsa her iki taraf için kabullenme daha kolay olacaktır.

Uzm. Psikolog Derya Toparlak
International Hospital İstanbul